रश्मी - सूर्याचं पहिलं किरण

नेहमीच्या कामाची लगबग सुरू असताना अचानक मोबाईल मध्ये तिचा मेसेज आला. " भारताचे पंतप्रधान येत आहेत जर्मनी मध्ये. तिथे सांस्कृतिक कार्यक्रम आयोजित केला आहे. येशील का डान्स मध्ये ? मी घेईन तुझी तयारी करून. " 

दूरदर्शन वाहिनीचे प्रसारण अचानक बंद झाल्यावर टीव्ही वर काळया पांढऱ्या मुंग्या याव्या तशी माझी अवस्था. माझ्या डोकातल्या सगळ्या भावनांनी आपापली वारूळ सोडून दिशाहीन धावायला सुरुवात केली. माझ उत्तर त्या वारुळात हरवून गेले. तिच्या प्रश्नाला काय उत्तर द्यावं हेच सुचेना मला. 

तुम्हाला आठवत का ? दूरदर्शन वर काळया पांढऱ्या मुंग्या येऊन गेल्यावर काय यायचं ? ते नाही का ... सात रंगी उभे पट्टे आणि सोबत तो कुईईई.... असा आवाज. 

माझ्याही डोक्यातल्या मुंग्या शांत झाल्यावर असाच एक होकराचा पुसट सप्तरंगी पट्टा डोळ्यासमोर उभा राहीला आणि सोबत , मनाच्या तळापासून फुटलेला एक आवाज. " हो म्हण . तिच्या मेसेज ला उत्तर दे. हो म्हणून सांग. जमेल तुला. रोज जे coding करतेस त्याहून नक्कीच सोप्प आहे. याहून सुंदर संधी पुन्हा मिळणार नाही. स्वतःहून चालत आलेली संधी सोडू नको. " आणि मी रश्मी ला डान्स साठी हो असं उत्तर दिलं.

खरी गंमत तर या पुढे ... आता एकदा होकार दिला तर पण नाहीच जमलं तर ? मुलांचं कसं adjust करणार ? हे आणि असे अनेक प्रश्न .  रश्मी म्हणे , तू ये तर खर आजच्या सरावासाठी . मग बघू आपण काय करायचं ते . झालं.... ठरल्या प्रमाणे मी सरावाच्या ठिकाणी पोहोचले. रश्मी दारातच उभी . माझ्या मनात अनेक विचार " हिला आत्ता ही नाही म्हणून दारातूनच जाव का परत ? तिच्या इतकं नाजूक, मोहक , भारी का काय म्हणतात ते - येईल का आपल्याला ? " 

पण तिने गेल्या गेल्या दारातच एक हलकी मिठी मारली मला आणि तिच्या या मिठीने माझं उत्तरच बदललं. मला त्याचं क्षणी जाणवलं, या मुलींमध्ये खूप convincing power आहे. एक शब्द ही न बोलता हिने माझ्यासारख्या निर्णयावर नेहमी ठाम राहणाऱ्या मुलीच मत बदललं. तिच्या त्या गोड अन् लाघवी हसण्यात माझे सगळे प्रश्न विरून गेले. 

या पुढचे ८ दिवस तिने माझ्या कडून खूप छान सराव करवून घेतला. अगदी बारीक सारीक हालचाली, प्रत्येक स्टेप्स साठीचे चेहऱ्यावरचे हावभाव, मान किती अंशात वाकली पाहिजे, हात कोणत्या बाजूने वळून कसा पुढे आला पाहिजे , कुठल्या पायावर जोर दिला तर पुढची move सोप्पी जाईल हे आणि असे बरेच बारकवे. अगदी डान्स साठी लागणारी साडी ही तिने आणून दिली मला.आता बोला..... 

Indian consulate कडून अचानक आलेल्या माहितीवरून आम्हाला कळाल की या डान्स साठी ३ दिवस Munich शहरात राहावं लागणार आहे. आता झाली ना पंचाईत. घरी असलेल्या २ छोटया पिल्लांच काय करायचं ? ही जबाबदारी अहो नी घेतली आणि माझं कोड सोडवाल. 

पण मी माझ्या कुटुंबाला सोडून अशी एकटी कधीच नाही राहिले बाहेर. मग काय ... अगदी प्रामाणिकपणे जाऊन सांगितलं रश्मी ला ... "जाव लागेल आपल्याला पण मी एकटी राहिली नाहीये कधी. "

तिने क्षणाचाही विलंब न करता मला उत्तर दिलं " तू काळजी नको करू. मी आहे. तुला कुठेही एकटं नाही सोडणार " .  Munich welcomes Modi event पूर्ण होऊन मी घरी परत येई तोवर तिने आपला शब्द पाळला. आपल्या डान्स ग्रुप ची प्रत्येक मुलगी ही आपली जबाबदारी आहे - हे कदाचित तिने स्वतःसाठी घालून घेतलेला नियमच जणू. 

३ दिवस मी माझ्या १२ जणींच्या डान्स ग्रुप सोबत Munich la राहिले. यातल्या प्रत्येकीने मला खूप सांभाळून घेतल. या सहवासात तिच्या स्वभावाच्या बऱ्याचश्या छटा जवळून पाहायला, अनुभवायला मिळाल्या

- सगळ्यांची जातीने काळजी घेणारी, विचारपूस करणारी रश्मी 🤗

- डान्स ची प्रत्येक स्टेप परफेक्ट व्हावी म्हणून धडपडणारी जिद्दी रश्मी 💯 

- डान्स practice हून परत आल्यावर सर्वांचा क्षीण घालवायला दिलखुलास गप्पा मारणारी अल्लड अवखळ लाटे सारखी रश्मी 

- स्वतःचा पायाला दुखापत असतानाही होणारी वेदना कोणालाही न सांगणारी सहनशील रश्मी 

- जे पोटात तेच ओठात असणारी पारदर्शी रश्मी 

+ ५०००-६००० प्रेक्षकांनी आमच्या डान्स ला दिलेला प्रतिसाद बघून भरून पावलेली भावुक रश्मी

हे आणि असे बरेच पैलू जवळून पाहिले 

तिची माणसांना जोडायची कला मला कमालीची भावून गेली.  Munich मध्ये practice साठी गेलो असताना तिच्या ओळखीचे बरेच लोकं तिला तिथे भेटले. पण प्रत्येकाला ती तितक्याच प्रेमाने आणि उत्साहाने भेटायची. स्वतः इतकी छान नृत्यांगना असल्याचा ना कुठे गर्व , ना त्याचा अहंकार .  || विद्या विनयेन शोभते || हे अगदी तिच्याच साठी तयार केलेलं वाक्य असावं असं वाटतं. ☺️

फक्त आणि फक्त तिच्याच मुळे मला इतक्या मोठ्या रंगमंचावर कला सादर करण्याची आणि माझ्या आवडत्या नेत्याला इतक्या जवळून पाहण्याची संधी मिळाली.  काही गोष्टींची कधी कधी आपण स्वप्न ही नसतात पाहिलेली पण घडून जातात. त्यातील एक म्हणजे मोदी यांची भेट 

त्याचा ही एक किस्सा आहे आम्हा दोघींचा. Munich welcomes Modi च्या आयोजकांनी अचानक सांगितलं की जे लोक सांस्कृतिक कार्यक्रम सादर करणार आहेत त्यांना माननीय पंतप्रधान मोदी यांना पाहता येईल याची आम्ही काही ठाम शाश्वती देणार नाही. 

झालं .... माझा तर मुडच गेला .  काहीही करून मला मोदींना जवळून पहायचं होत. तशी मी हट्टी नाही पण मोदी यांचं live भाषण माझ्यासाठी once in a lifetime experience असणार होता जो मला कोणत्याची परिस्थितीमध्ये सोडायचा न्हावता. 

Practice च्या दिवशी मी कमीत कमी १० वेळा हेच वाक्य बोलले असेन * काहीही झालं तरी मला मोदींना पहायचं आहे " आणि हे रश्मी ने ही ऐकलं होत.  आजवर मला माहीत असणाऱ्या पैकी बालहट्ट, स्त्रीहट्ट आणि राजहट्ट हे तीनच हट्ट लोक पुरवतात. 

पण रश्मी हे एक अस दिलखुलास व्यक्तिमत्व जिने मैत्रहट्ट ही पूर्ण केला. फक्त आणि फक्त मला मोदींना पाहता यावं, माझा हट्ट पूर्ण व्हावा म्हणून ... इतकी थकलेली असतानाही स्वतःची झोप बाजूला सारून , अगदी स्वतःच्या नावाप्रमाणे रश्मी - सूर्याचे पहिले किरण ...पहाटे ४ ल उठून मला घेऊन गेली. तिला शक्य ते सर्व प्रयत्न करून तिने माझा हट्ट पूर्ण केला . माझ्या चेहऱ्यावरचा आनंद पाहून माझ्या इतकी ती ही खुश होती 🤗☺️ आयुष्यात अशीही एक मैत्रीण असावी , जी तुमचे हट्ट आनंदाने पूर्ण करेल. मला माझी मैत्रीण सापडली ☺️😊 माझ्यासोबत ती माझ्या दोन्ही मुलांची आता आवडीची मावशी ही झाली 🥰

दुसऱ्याच्या आनंदासाठी धडपड करणारी , दुसऱ्याच्या इच्छा पूर्ण करणारी आपले आई बाबा आणि नवरोबा सोडून किती लोकं प्रयत्न करतात ? खूप दुर्मिळ ...  याच दुर्मिळ लोकांच्या यादीतील हे नाव...  

रश्मी गावंडे.

सांस्कृतिक कार्यक्रम तर उत्तम होणार होताच . रश्मी आणि पूर्वा यांच्या कष्टाचं फळ खूप गोड असणार याची पहिल्या दिवस पासूनच सर्वांना कल्पना होती. 

तुम्हाला पहायचं आहे का आमचा dance performance ? खाली दिलेल्या लिंक वर क्लिक करा. आवडला तर कळायला विसरू नका 

We performed at a renowned stage to welcome our beloved Prime Minister Shri Narendra Modi Ji

 Watch our video

👇👇

https://youtu.be/HcniTnqI-SM

रश्मी नावाच्या माझ्या या मैत्रिणीसाठी पोत भरून टाळ्या, ट्रक भरून प्रेम , हांडे भरून कौतुक आणि मनापासून आभार. 

अशीच उंच भरारी घेत रहा.... तुझ आकाश तुला खुणावत आहे ☺️☺️👏👏👏👏👏👏👏

~ अमृता पेडणेकर 

आई , व्हॉट्सॲप आणि मधुरा

कसलं भारी वाटतंय आज 😊

विचारा का ? विचारा ना .......

जाऊ दे ... मीच सांगते . मला आज इतकं छान वाटण्याचं कारण आई , व्हॉट्सॲप आणि आमचं लाडकं कन्यारत्न मधुरा. 

कुठेतरी यापूर्वी वाचलं होतं .. घरी ३ भाकरी शिल्लक असतील आणि जेवणारी तोंड ४ असतील तर " आज मला भूकच नाहीये " असं म्हणणारी पहिली व्यक्ती आई असते . आता जस जशी टेक्नॉलॉजी अपग्रेड झाली तशी त्यासोबत आईची ही निरपेक्ष भावना आणि त्याग वृत्ती हीच ही एक नवीन व्हर्जन आलाच की हो ... पण किती लोकांना ह्याची जाणीव आहे आज ? 

भाकरी साठी भूक नाही म्हणणारी आई आता सहसा सापडत नसली तरी आज ची आई " मोबाईल हवा आहे का नवीन तुला ?" असं विचारल्यावर " मला नको .... " अशीच सुरुवात करते. 

 " मला काय करायचा आहे तो महागडा मोबाईल ? त्यात मी काही वापरणार ही नाही . धूळ खात पडेल तो बिचारा . माझ्या जुन्या मोबाईल च अजून बरंच आयुष्य शिल्लक आहे . तुमच्या सारखं मी काही ते WhatsApp  वापरायची नाही. "
प्रत्येक आई हेच म्हणते ..... माझी तरी असच म्हटली होती 😄

तरी तिच्या मनाविरुद्ध माझ्या भावाने ही मोबाईल खरेदी केली. आईच्या स्पेशल डे च गिफ्ट म्हणुन. तशी मनाविरुद्ध आणलेली गोष्ट ती कधीही वापरत नाही बरं का .... पण लेकाने हौसेने आणला म्हणून का असेना पण नव्या मोबाईल वर तिने धूळ साचू दिली नाही .😊
तिला जुनी गाणी आवडतात.... त्या निमित्ताने आम्ही यु ट्यूब install    केल.
लांब राहणाऱ्या नातावांशी बोलता येईल तुला video chat ने. या सबबीवर व्हॉट्सॲप ही आल एके दिवशी.

आणि इथून सुरू झाली " कसलं भारी वाटतंय आज " ची गोष्ट

टेक्नॉलॉजी नवी , त्यात तिला टच स्क्रीन ची सवय नाही. त्यामुळे व्हॉटसअप मेसेज लिहायला अजून शिकली न्हवती ती .

पण आज अगदी अनपेक्षित पणे तिचा रिप्लाय .... आणि तो ही शुद्ध मराठीमध्ये 😲
आज्जी चा मेसेज बघून तिचा ७ वर्षाचा नातू आनंदाने हरकून टूम  😄

हे सगळं तुमच्याही घरी घडून गेलं असेल कधीतरी ..... पण मला व्यक्त व्हावस वाटलं म्हणून लिहितेय हे सगळं

जितका आनंद नातवाला तितकाच आज्जीला
आणि याच अजून एक कारण म्हणजे अस्खलित जर्मन बोलणारा माझा नातू , मराठी ही तितक्याच स्पष्टपणे वाचू शकतो याचा 😊

मला तर बोलायला ही शब्द सुचेना ... हे माझे म्हणजे असाचं होता...... भावना व्यक्त करायच्या म्हटलं की शद्ब पाचोळ्या सारखे सैरावैरा धावत सुटतात.

आई ला इतकंच म्हटलं

मला खरोखर मस्त वाटले , आता तू WhatsApp msgs करू शकतेस 😊👏👏👏👏👍

जेव्हा मी पाटीवर पहिल्यांदा लिहायला शिकले तेव्हा तुला काय मस्त वाटलं असेल .... हे आज कळलं 😊🙏
एकदम भारी  👏👏👏👏

मला आठवतंय ना अजून ... आई , तिच्या मांडीवर मी आणि माझ्या मांडीवर कोरी पाटी . एक एक अक्षर  हात धरून गिरवून घेतल माझ्या कडून तिने.  म्हणून आज इतकं छान लिखाण जमतं. देवी सरस्वती यापेक्षा वेगळी ती काय असेल .... माझी सरस्वती तिचं.... मला मांडीवर बसवून अक्षर लिहायला शिकवणारी 🙏😊

 मी पाहिलं अक्षर लिहायला शिकले तेव्हा कित्ती आनंद झाला होता तिला ..... अगदी तसंच छान वाटलं मला आईचा मेसेज वाचून ...

कोण म्हणतं दिवस परत फिरून येत नाहीत .... आले ना परत तेच दिवस .... हा ... त्याची दिशा या वेळी उलटी आहे ... पण आनंद तोच ... भावना अगदी सेम टू सेम

आई ..... खूप छान .... अशीच नवीन नवीन शिकत रहा ... मनाने चिरतरुण रहा . आजी म्हणून हाक मारणारी नातवंड जरी आली असली तरी, तुझा हात धरून टच स्क्रिन शिकवू आम्ही तुला .... टेन्शन नॉट 😄

आणि या भारी , मस्त , खूप छान वाटण्यात आणखी एक योगायोग म्हणजे आमचं कन्यारत्न , मधुरा .... हिने आज तिच्या हातानी तिचं स्वतःच नाव कोणालाही स्पेलिंग न विचारता लिहिलं 😎😊

अहो हसता काय .... आई आहे मी तिची .. त्यामुळे तिच्या छोट्या छोट्या गोष्टींचाही कौतुक आहे मला ... उद्या लग्न करून सासरी निघून गेल्यावर मा ही असच व्हॉटसअप सारखं बोलावं लगेच तिच्याशी

आई चा मेसेज आणि मधुरा ने लिहिलेलं नाव बघून वाटलं ..... आज एक वर्तुळ पूर्ण झालं 😊👍 

आज्जी सरस्वती ची लेखणी नात- सरस्वती कडे पोहोचण्याच काम मी अगदी अचूक पार पाडलं 🙏

~ आईची अमु आणि मधुरची आई 🥰

 

एक प्रवास ..... जगाच्या पाठीवर

२ वर्षे १३ दिवस उलटून गेले या गोष्टीला . पण अजूनही आठवण आली की शहारून येत अंग. ' विसरणं निव्वळ अशक्य ' च्या यादीतील ही एक घटना .  

टर्मिनल २ गेट नंबर ५ …… बोर्डिंग पास हातात गच्च धरून शेवटचं एकदा दाराकडे पाहील . पहिलाच श्वास कंठापर्यंत येवून थांबला . आई बाबा इवलासा चेहरा करून माझ्याकडे पहात होते . डोळ्यातलं पाणी लपवायचा होईल तितका कसोशीचा प्रयत्न सुरु होता त्यांचा . मला सासरी  पाठवतानाही इतकी घालमेल नसेल झाली त्यांची . पण दोघानाही आज काहीही सुचत न्हवत. बाबा तर नजरेनेच मला धीर द्यायला पहात होते . इतका मोठा प्रवास , एकटीने करायचा आणि तो ही दीड वर्षाच्या चिमुकल्याला घेऊन ……. 

मोठ्या दिरांनी काचेमागुनच हात हलवून निरोप घेतला . दीर कसले …… मित्र जास्त आहेत माझे . पापणी ही हलत न्हवती त्यांची आम्हाला जाताना पाहून . त्यांची ही अवस्था मी प्रथमच अनुभवत होते . दोन पावलं चालून पुढेही यायचं धाडस नाही झाल त्याचं . मी ही जबरदस्ती हात उंचावून निरोप घेतला . पिल्लाला हाताला घट्ट धरलं आणि पटापट आतल्या दिशेने चालायला लागले . शक्य तेवढ वळून पाहणे टाळत होते . कारण माहीत होत , मी जर आत्ता परत वळून पाहील आली बाबांच्या डोळ्यात पाणी दिसलं तर मला एकही पाऊल पुढे टाकायला होणार नाही . आईच्या हुंदक्याची रेष ओलांडयाची शक्ती माझ्यात न्हवती . आणि टाचा उंचावून पिल्लाकडे पाहणाऱ्या दिराचा पुन्हा एकदा हात उंचावून निरोप मला नसता घेता आला .  

आदल्या दिवशी आईच्या घरी भेटायला आलेल्या मैत्रिणीने केलेला प्रश्न … " आम्रे , काहीच कसं वाटत नाही ग तुला ? सगळ्या आपल्या माणसाना सोडून जाताना इतकी कशी शांत राहू शकतेस तू ? " … उत्तर देण टाळण्यासाठी दिलेलं खोट स्मितहास्य मला आठवलं . कोपऱ्यात बसून रडून रडून डोळे लालबुंद करून घेतलेल्या लहान बहिणीचा रागाचा स्वर …. "दीदी , रडू कसं  नाही ग येत तुला ? आठवण नाही का ग येणार आमची तिकडे ? खरंच इतकी वाट पहात होतीस या दिवसाची ? " :) आता काय देणार मी तिला या अशा प्रश्नांची उत्तरं .… बाबांचा आवंढा गिळत काळजी पोटी डोक्यावर हात ठेवत दिलेला दिलासा …. "जाशील न एकटी नीट ? घाबरणार नाहीस तशी तू माहीत आहे मला … पण तरीही काळजी घ्या बाळाची . आणि तुझीही " . 

घरातून बाहेर  पडताना आईकडे तर मी पाहिलंच नाही . इतकी धीट नाही झालीये अजून की माझ्या डोळ्यातील पाणी तिच्याही समोर वाहणार नाही . आजी , आजोबा , काका , काकी सगळ्यांना नमस्कार करून घरातून बाहेर पडताना खांद्यावर शेवटचा हात जाणवला . लहान भाऊ …… "दीदी , नीट जा . पोहोचलीस की फोन कर . तू नको काळजी करू इथली . " :) आज फार जबाबदारीने बोलत होता . माझ्या लग्नादिवशीही ह्याच्या जवळ येउन असंच बोलला होता तो "भाऊजी , काळजी घ्या तिची . " 

माझी पावलं जसजशी  गेट च्या दिशेने चालायला सुरु झाली तसं हे सगळ डोळ्यासमोरून झर झर …. सरकून गेल आणि माझ्या  बद्दलच्या सगळ्या समजुती खोट्या ठरवत अश्रू मोकाट झाले होते .  शेजारी बसलेल्या ६० एक वर्षांच्या आजोबांनी विचारलं "बाळ , पहिल्यांदाच जाते आहेस का घरापासून दूर ? " त्यांची नजर चुकवत  , पिल्लापासून लपवत "हो…. " म्हणत डोळे पुसले गडबडीने . आई रडतेय कळल तर हा चिमुकला ही सुरु होईल रडायला हाची भीती 

जस जसं विमानाने जमीन सोडली तशी मनात जाणवणारी पोकळी वाढायला लागली . कुठेतरी अधांतरी लटकतोय आपण , जमीन सरकलीये पाया खालची ही  भावना . थोड्या वेळा पूर्वी आजोबांनी विचारलेल्या प्रश्नाने डोक्यात थैमान घातलं . खरंच आज मी घरापासून दूर जातेय ? हजार फुटांवरून खाली पाहिल्यावर माझ्या घराचा एक कोपराही दिसेना मला . पण मग मी जातेय ते ही माझंच घर आहे की . एका घरापासून दुसऱ्या घराकडे 

पण हा प्रवास जीवघेणा होता . पहिलं घर , माणस सगळ सगळ मागे पडलं होत . आणि दुसर अजून बरंच लांब होत. 

पिल्लाला छातीशी कवटाळून बराच प्रयत्न केला झोपण्याचा पण काही केल्या डोळा लागलाच नाही . ११ - १२ तासानंतर ढगात वाटणारा अधांतरीपणा कमी झाला . हिरवळ , थोडा बर्फ , उंचावरून झार्यासारख्या दिसणाऱ्या नद्या … आत्ता कुठे काहीतरी नजरेस पडायला लागलं होत . जीवात जीव आला . डोळ्यातील पाणी हलकेच टीपत सगळ्यावर एक स्वच्छ नजर टाकली . नवा निसर्ग , नवीन देश , भरभरून वाहणाऱ्या नद्या …… त्या ही माझ्याच सारख्या वाटल्या . रिसीव्ह करायला येणाऱ्या सागराच्या ओढीने वेगात वाहणाऱ्या  

" अहो " आमच्या येण्याआधीच विमानतळावर पोहोचले होते . लेकाच्या ओढीने जीव कासावीन झाला होता बाबाचा . दीड वर्षाचं पिल्लू आपली आपली सामानाची bag हौसेने ओढून आणतंय हे पाहून फार कौतुक वाटलं ह्यांना . दोघेही एकमेकांना धावत येउन बिलगले . काल आई बाबांना सोडून  येताना जे चित्र होत बरोबर त्याच्या उलट हे चित्र . ह्यांना पाहून माझ्या डोळ्यात पुन्हा एकदा पाणी आलं . कुशीत शिरून आत्ता मनसोक्त रडून घेतलं .  

हाताची मिठी घट्ट करत ह्यांनी विचारलं "आठवण येतेय का घरच्यांची ? "  ज्याचं उतरं मला त्या दिवशी देता आलं नाही . डोळ्यातून वाहणाऱ्या पाण्याकडे पाहून ह्यांनी जे समजायचं ते समजून घेतलं . आणि या  गेल्या २ वर्षात दर वेळी हे अन्नुतरीत पाणी समजून घेतलं . 

हे सगळ आठवण्याचं कारण एकच …… सहज डोक्यात विचार आला , हा प्रवास उलटा करण्याची वेळ आली तर ह्यापेक्षाही अवघड जाईल कदाचित :)

गणपती बाप्पा …… बळ दे रे पुन्हा एकदा

View Facebook Comments

चिमुकल्याची शाळा ……

२५ वर्षांपूर्वीच आपल्यावेळचं गणित फारच वेगळ होत . १ ते १० अंक , २-३ कविता आणि ' बबन कमळ बघ ' हे शिशुवाचनातील पाहिलं पुस्तक न अडखळता वाचता आलं की आपल्या आई बाबांसाठी हा आपण बालवाडीत मेरीट मध्ये आल्याचा आनंद असायचा. पण आता अस नाही हो …

वर्ष पुढे सरकत गेली तसे दिवस बदलले . आता १० अंकांवर आणि २ कवितांवर काही भागत नाही . माझा मुलगा जेमतेम ३ वर्षांचा आहे . त्यावरून सांगते . तो आणि त्याच्या वयाची इतर मुले सर्वांनाच यापेक्षाही पुष्कळ काही येत हो . Nursery rhymes च अख्ख पुस्तक तोंडपाठ, प्राणी , पक्षी , अवयव , फळ , फुलं इ . यांची नावं हे अगदी ओघाने आलंच .  एखाद दुसरी स्टोरी ही सांगतात हे चिमुरडे आणि ते ही अगदी हावभावसहित. वर्तमानपत्र समोर आलं की लहान लहान शब्द वाचायचा प्रयत्न करतात . चार-चौघात गेलं की ओळख असो व नसो , संभाषण सुरु करतात . 'भाषा' हा अडसर कधीही त्यांना जाणवत नाही .

माझ्या मुलाला इथे जर्मन kindergarten मध्ये सोडताना मला हीच एक भीती होती . इतरांशी हा कसा संवाद साधणार ? पण जेमतेम ३ आठवड्यात ही माझी भिती त्याने पळवून लावली . आता घरी येउन आई बाबांना शिकवतो नवीन भाषा बोलायला . ह्याचं सगळ श्रेय त्याच्या शाळेला . जर्मन भाषा येत नाही माहित असूनही एकही इंग्रजी शब्द न बोलत शिकवण महादिव्य म्हणावं लागेल . वयाच्या तिसऱ्या वर्षी इंग्रजी म्हणजे काय हे ही माहित नसावं कदाचित मला . पण ह्याला बोलताना ऐकल की वाटत ऐकत रहावं :)  

त्याची ही शाळा म्हणजे माझ्यासाठी एक वेगळाच अनुभव आहे . भारतातील शाळांपेक्षा इथली शिक्षण पद्धती फारच वेगळी आहे . कुणालाही कमी लेखायचा इथे उद्देश नाही . पण दोन्ही गोष्टी फार जवळून पाहील्या की तुलना ओघाने आलीच . 

लिहिण्या वाचण्यासारख्या मुलांना जाचक वाटणाऱ्या गोष्टींचा इथे kindergarten शी काहीही संबंध नाही . जे काही लिहायला सुरु करायचं ते इयत्ता पहिलीपासून . kindergarten  म्हणजे आपल्या रोजच्या जगण्यातल्या गोष्टी आई बाबा घरी नसताना / कुणाच्याही मदतीशिवाय करायला शिकवणारी एक सुंदर जागा . आणि ह्याची सुरवात शाळेच्या गेट पासूनच . 

गेट स्वतः उघडणे , आपली सायकल आपण लावणे , फक्त आपल्याच ग्रुपची बेल वाजवणे . शाळेत पाऊल टाकल्यावर आपल्या कपाटातील शाळेत घालायचे शूज स्वतः बदलणे ( मला इयत्ता दुसरी पर्यंत माझ्या बुटाची नाडी बांधता आली नाही ) . जाकेट , टोपी जगाच्या जागी . आपली प्लेट घेऊन खायला dining table वरच आणि खाऊन झाल्यावर खुर्ची परत होती तशी , आपली जागा होती तशी स्वच्छ करून ठेवणे , सगळ अगदी व्यवस्थित . कुणीही सांगायला नसतानाही . म्हणजे शिस्त आणि नीटनेटकेपणा लहानपणापासून अंगात आपोआप भिनतो . 

जबाबदारी घेत यावी यासाठी इथे प्रत्येक मोठ्या मुलाला एक लहान मुलगा जोडून दिलेला असतो . त्या लहान मित्राचं अगदी सगळ ही मोठी पाहतात . गरज पडल्यास कपडे बदलतात , खायला खेळायला शिकवतात , लहानांचा खेळण्याचा पसारा आवरतात. त्यांना हाताला धरून जिन्यावरून उतरवतात . आणि हे सगळ अगदी हौसेने . प्रत्येक वर्गाबाहेर या अशा जोड्यांचे फोटो लावलेले पाहिलेत मी .   

अभ्यासाव्यतिरिक्त बऱ्याच गोष्टी असतात इथे . वर्गातील मुलांसाठी लागणारा आठवडी बाजार ट्राफिकचे सगळे नियम पळून दुकानातून घेऊन येतात ही मुलं . त्याचा हिशेब लावताना अंकगणित आपोआप शिकतात .  स्वयंपाक घरासाठी मुली - मुल हा भेद इथे नाही . kindergarten च्या kitchen मध्ये या चिमुकल्यांना पदार्थ बनवायलाही शिकवतात . आठवड्यातून एकदा शाळेबाहेर शहरातील एखाद्या ठिकाणी खरेदी म्हणजे व्यवहारज्ञान. शाळेतील छोट्या छोट्या इवेन्ट्सची जबाबदारी म्हणजे व्यवस्थापन , स्वच्छता करणाऱ्या मुलांचा ग्रुप वेगळा , हिशेब ठेवणारे वेगळे , हजर - गैरहजर याची नोंद ठेवणार कुणीतरी एखादा . बाथरूमची स्वच्छता , फ्लश होइतोवर थांबणे , आपला इतरांना त्रास होणार नाही याची खबरदारी . आणि सगळ घड्याळाच्या काट्यावर . वेळ कुणीही मोडत नाही इथे .  आणि हे सगळ वयाच्या तिसऱ्या वर्षापासून . 

यांचे शाळेचे ड्रेस तर कित्ती रे बाबा ……. आमचा एकाच असायचा , गणवेश . त्यावर सगळ व्हायचं खेळ , अभ्यास ( इतर काही नसायचच म्हणा ) यांचा रोज बागेत जातानाचा ड्रेस वेगळा , बर्फातला वेगळा , रंगरंगोटी शिकतानाच वेगळा , चप्पलचही असच. प्रत्येक ग्रुपच चपलांच कपाट वेगळ . वर्गातून बाहेर येतात रांगेत जो पहिला असेल त्याने ते कपाट आणायचं आणि सर्वांचे चप्पल बदलून झाले की जो रांगेत शेवट असेल त्याने  नेवून जागी ठेवायचं. कुठेही गडबड नाही गोंधळ नाही . इथे कुणीही रांग मोडताना पाहील नाही मी . आई समोर दिसली तरीही माझा मुलगा रांग मोडून धावत येत नाही :) छान वाटत तो सगळ स्वतः हून करताना पाहताना .      

यांची शिक्षिका स्वतः गिटार वाजवून कविता म्हणायला शिकवते . मुलानाही म्हणायला उत्साह येतो . जो कोणी उत्तम म्हणेल त्याला आपली गिटार वाजवायलाही देते :)  माती चिखल खेळायला देतात , बर्फात खेळायला देतात , धान्यात खेळायला देतात , रंगात खेळवतात , अंघोळ करायाल देतात पण तरीही शाळेतून परत येताना मुलं स्वच्छ आणि सुंदर असतात .   

घरी आल्यावर माझा चिमुकला गणपती बाप्पासमोर डोक टेकून काय मागतो माहित आहे ???

" चांगली बुद्धी आणि भरपूर गोड गोड मित्र "

म्हणतात ना आपलं घर शेवटी आपलं असत . मला हसायला येत . जर्मनीतील मित्र मिळायला भारतातल्या देव्हाऱ्यातल्या बाप्पा समोरच वाकावं लागत. 

गणपती बाप्पा मोरया

रायाच्या घरात बाप्पाची इवलुशी मूर्ती . आणि त्याच्याभोवती त्याने पूर्ण टेबलभर केलेली भलीमोठी आरास . त्याच्या कोकणातल्या घरातला गणोबाही मोठा असेल त्याहून .  पण आता तो गणोबाही दूर आणि कोकणही .

नोकरी निमित्ताने त्याने देश सोडल्या दिवसापासून तो काही गोष्टी अजूनही न चुकता करतो . काचेच्या पेल्यातून  का होईना पण सूर्याला अर्घ्य देतो . पांढऱ्या शुभ्र रंगाच जानवं हाताच्या दोन्ही बोटात एका विशिष्ठ पद्धतीने अडकवून सूर्याला दाखवून मगच परिधान करतो . ऑफिस मधून परतल्यावर न चुकता संध्या . आणि सकाळी उठल्यावर गणपती बाप्पाचं स्तोत्र .

घरातून बाहेर पडताना उंबऱ्याजवळ आईच्या पायाशी आशीर्वाद घेण्यासाठी वाकला अन आईला पावलांवर ओलसरपणा जाणवला . हनवूटी वर केल्यावर त्याच्या भरल्या डोळ्यात तिला एकटेपणाच आभाळ दिसलं . ती तशीच आत निघून गेली . लगबगीने काहीतरी पदरात झाकून आणल . अन त्याच्या हातात ठेवत म्हणाली "कित रडतला ???? ह्यो बाप्पा …… तुले सोबत करीन " .  हीच ती बाप्पाची इवलुशी मूर्ती . जी रायाने इथे आलेल्या दिवसापासून पुजली . मिळेल त्या सामानाची पूजा मांडली . शेवटी भाव महत्वाचा

लोकं परदेशी राहायला जातात म्हणजे नक्की काय होत हो ? फुलपाखरू हातातून सुटताना बोटांवर रंग सोडून जात तसंच काहीसं होत असावं त्याचं . देश सुटतो पण संस्कार आणि सण सावलीसारखे जगभर घेऊन फिरतात . जगाच्या पाठीवर कुठेही जा …… "गणपती बाप्पा ……. " ओरडल्यावर "मोरया " ची आरोळी देणार नाही असा एकही भारतीय शोधून सापडायचा नाही .

आज गणेश चतुर्थी …. गेले आठवडाभर रायाची एकट्याची जी धावपळ दिसत होती ती यामुळेच . ६ खोल्यांच्या घरी एकटाच राहतो  असं नाहीच म्हणता येणार . कारण एक खोली त्याच्या बाप्पाची आहे . छोटस टेबल त्यावर ती देखणी मूर्ती . २१ च मोठ होईल म्हणून ५ च वस्त्र . हळद , कुंकू , अक्षता , धूप  आणि साखरेची वाटी . बसं …… इतकंच  असत तिथे . संकष्टीला दिव्यांऐवजी २ मेणबत्या पेटवून आरती मात्र नक्की करतो .  ऑफिसच्या कामातून त्याला आरास करायचं सामान शोधायला वेळ नाही मिळत आणि तसही तो जिथे राहतो तिथे मिळतही नाही फारस काही . बाप्पाच्या पूजेसाठी लागणार सगळ तो घरी आल्यावर स्वतः तयार करतो . पुठ्ठ्याची गुलाबाची फुलं , कोल्ड कॉफी चे रिकामे राहिलेले पेले कापून बनवलेली फुलपाखर जी त्याच्या भिंतींवर अगदी खऱ्या सारखी वाटतात . कॉर्नफ्लेक्स चे बॉक्स एकमेकावर रचून त्याने त्याच्या बाप्पाच्या आसनाची तयारीही केली . काय सुरेख चौरंग बनवला होता त्याने …… आणि त्यावरच्या चंदेरी कागदामुळे तर तो अजूनच छान वाटत होता .

काल घरी परत येताना त्याने गुलाबाची मिळतील तितकी सगळी फुलं विकत आणली . बाप्पाची खोली घमघमत होती सुगंधाने . रायाच्या इथल्या बाप्पाला नवीन नवीन फळ नैवेद्याला मिळतात . म्हणजे कोकणातल्या सारखं पेरू , सीताफळ नाही मिळालं इथे म्हणून चेरी , प्लम , रासबेरी , लिची अशी इथल्या हंगामाची फळ त्याने पूजेसाठी आणून ठेवली

रोज ७ चा गजर बंद करून ८ वाजता उठणारा राया आज ५ च्या ठोक्याला अंथरुणातून बाहेर ……. बाप्पाची ओढ दुसर काय . अभ्यंग आटोपून तो पूजेला बसला . राया पूजा करायला बसला की कुणीही नुसतं पहात राहावं त्याच्याकडे असा दिसतो . राया गणपतीसामोर हात जोडतो तेव्हा पाहावं . त्याच्याकडे पाहताना खुद्द गणपतीला काय वाटत असेल ?? वक्रतुंड महाकाय म्हटल्याशिवाय घरातून पाऊलही बाहेर न काढणाऱ्या लेकरासाठीच सगळ देवपण घेऊन किती समाधान वाटत असेल . बाप्पाची कुठेही कधीही कोंडी नाही केली त्याने . सुखं  मिळाल ते बाप्पाच्या आशीर्वादाने आणि दुखः पूर्वजन्मीच उरलेलं माप म्हणत वेळोवेळी त्याने बाप्पाची सुटकाच केली अस म्हणावं लागेल . राया पूजा करणार म्हटल्यावर बाप्पा आसनावर आपणच विराजमान होत असेल . आपल्याला या गोष्टी कशा दिसायच्या ?

पूजेसाठी आसनावर बसल्या क्षणापासून रायाचे ओठ हालत असतात . लखलखणाऱ्या मखरासमोर पाठीत किंचित झुकून हात जोडून मस्तकी टिळा  लावून बाप्पाकडे एकटक पाहणारी रायाची नजर . त्याचा तो कोकणस्थ ब्राम्हणाचा गोरा वर्ण ज्योतीच्या प्रकाशात पिवळसर दिसायला सुरु होतो. मूर्तीला पंचामृताच स्नान घालताना आज त्याच्या डोळ्यातून पाणी वाहत होत . घराच्या गणपतीची आठवण कासावीस करत होती  त्याचा जीव . गणेश चतुर्थीच्या दिवशीही माझ्या गणपतीला दुर्वांची जुडी आणि आगाड्याच पान नाही मिळालं म्हणून चुटपूटत होता . आता येशुसमोर मेणबत्या पेटवणाऱ्या देशात कुठून उगवेल दुर्वा आणि आगाडा  

पण त्याची नैवेद्याची तयारी पाहून लंबोदर आज खरच भरपेट जेवेल अस वाटण साहजिक होत . स्वयंपाक खोलीत मोदक उकडताना पौरुष्याचा अहंकार त्याला कधीही शिवला नाही . उलट तो म्हणायचं "अन्नपूर्णे इतकं कुठलही काम अवघड नाही . चव उतरावी लागते हाताची त्यात . नुसतं सामान पुरेस असून नाही चालत "त्या मोदकासाठीही त्याला कष्ट घ्यावेच लागले . मोदकपात्र नाही , चाळण नाही . उकडीच्या मोदकाची झाली ना पंचाईत . जिथे लोकं ब्रेड आणि बटर शिवाय दुसर काहीच खात नाहीत तिथे कुठून मिळणार मोदकपात्र आणि चाळण . पण रायाचा गणपती बाप्पा उपाशी पोटी त्याच्या समोर पान मांडून बसला होता …… उकडीच्या मोदकाची वाट पाहत . त्याचं मन मोडवेल तर राया कसला ???? एक स्वछ रुमाल घेऊन त्याने एका भांड्याला घट्ट बांधला आणि केले त्यावर उकडीचे मोदक :) बाप्पा खुश , राया खुश 

कोकणातल्या बाप्पाच्या आरतीलाही तो सकाळी संध्याकाळी हजर राहायचा .पूर्वी  गावी असताना रायाच्या हातात टाळ आणि घंटा असायची आणि आता हातात फोन घेऊन उभा असतो . त्याची आई घराच्या गणपतीची आरती सुरु झाली कि रायाला फोन करते .  तो ही इतक्या लांबून बाप्पाच्या आरतीला टाळ्या वाजवतो . आरती संपली की  त्याच्या घरातल्या  इवलुश्या मूर्तीसमोर "गणपती बाप्पा मोरया " म्हणून एकटाच जोर जोरात ओरडतो . कोकणातल्या बाप्पाच्या मखराचा  लखलखाट रायाच्या घरी अन चेहऱ्यावरच तेज रायाच्या तोंडावर दिसायला सुरु होत . अन मग अजून एखादा थेंब त्याच्या डोळ्यातून वाहत खाली येतो … 

नेमके त्याचवेळी त्याचे बाबा बाप्पाच्या नैवेद्या भोवती पळी पंचपात्र हातात घेऊन पाणी ओवाळत होते . आता त्यात पळी पंचापात्रातील पाणी किती आणि रायाच्या डोळ्यातील पाणी किती हे त्या बाप्पालाच ठाऊक …….  बाप्पाच्या डोक्यावरच लाल गुलाबाचं फुलं त्याच्या उजव्या पायाशी येउन पडलं . नैवेद्य , आरती पूर्णत्वास आली . 

आई डोक्यावरचा पदर सांभाळीत ओठातच पुटपुटली "रायाने मनापासून नमस्कार केला असणार माझ्या . पोहोचला बाप्पा पर्यंत "

 !! गणपती बाप्पा मोरया !!  !! मंगलमुर्ती मोरया !!

प्रेम - पैशाने विकत न घेता येणार

मधुरा …… या कथेची केंद्रबिंदू . पुढची सगळी गोष्ट हिच्या भोवती फिरत राहते . तिचं आयुष्यही असंच तिच्याभोवती गोल गोल फिरतंय . अगदी वर्तुळाकार . म्हणजे कुठेही मनाला बोचेल असा ९० अंशांचा कोन नाही की पोटात खड्डा पडावा असा अर्ध वर्तुळाकार लुप्त झालेला चंद्र नाही . सारं काही अगदी कोरल्यासारख . हो ……. पण हे वर्तुळाकार चित्र नियतीने कोरलंय . केंद्रस्थानी मधुरा असली तरी मार्ग ठरवणारी लेखणी तिच्या हाती नाही .

मधुरा हे तिच्या आईचं अगदी आवडीच नाव . आई म्हणायची मधुरा नावाच्या मुली फार गोड असतात . देवाच्या कमंडलूतून आई बाबाच्या ओंजळीत पडलेल्या अमृतासारख्या. त्यामुळे मधुरा आईच्या पोटात असतानाच तिचं हे नाव घरच्यांनी ठरवून ठेवलं होत . आणि तिच्या नावाप्रमाणे ती खरंच नावारूपाला आली .

शाळेत प्रथम क्रमांक कधीही सोडला नाही तिने . वक्तृत्व स्पर्धा तर तिच्या डाव्या हाताचा मळ असावा इतक्या सहजपणे जिंकायची . त्यामुळे शिक्षकांची चांगलीच लाडकी होती . शाळेतून बाहेर पडले की बरेचसे तारे निरभ्र आकाशात हरवून जावेत तसे लुप्त होऊन जातात . त्याचं पुढे काय झाल हे कोणालाच माहीत नसत .

पण मधुराच तसं नाही . शाळेबाहेरही तिने आपल तेज टिकवून ठेवल. बोलण्यात तोच बाणेदारपणा , स्पष्टपणा , आपल्या अभ्यासाशी प्रामाणिकपणा यामुळे बऱ्याचश्या प्रेझेन्टेशन्स बरोबर कॅम्पस इंटरव्हीयु मधेही तिने बाजी मारली . नाही नाही म्हणत एका महिन्यात ३ किल्ले सर केले . आणि सगळ्या मोठ्या पगाराच्या .

 आई हीच तिची सगळ्यात जवळची मैत्रीण  

जॉब निमित्ताने बेंगलोरमध्ये राहायला लागली . मनाची घालमेल बाजूला ठेवून लेकीच्या करियरसाठी आईने होकार दिला . "कोणी असेल तर सांगा ह ……. माधुरासाठी बघतोय आता " हे सांगायची वेळच नाही आली तिच्या बाबांवर . गुरुजींच्या भाकिताप्रमाणे " पदरात घातलेला पहिलाच नारळ लग्नाची ओटी समजायची " . आणि अगदी झालही तसंच .

तिला हवा तसा , तिला अनुरूप , तिच्याही २ पावले वरचढ नवरा आमच्या मधुराला मिळाला . सासर बेंगलोर नसल तरी नशिबाने तो बेंगलोरमध्ये स्थायिक असल्याने तिला नोकरी सुरु ठेवता आली . अगदी करियरच्या मागे लागणाऱ्यातील जरी ती नसली तरी आयुष्यभर अभ्यासू असणारी इतक्या लवकर नोकरी सोडायला तयार होणारी न्हवती . त्यामुळे बेंगलोरचा मुलगा म्हटल्यावर तिनेही लगेच होकार कळवला  


झालं …… डोक्यावर अक्षता पडल्या एकदाच्या पोरीच्या म्हणत तिचे घराचे सुस्कारा टाकतात तोच तिच्याकडून गोड बातमी समजली . :) सासूबाई म्हटल्या " पहिल्या अंगाऱ्याचा गुण आहे बंर हा ……. " लग्नाच्या पहिल्या वाढदिवसाआधीच तिचं पिल्लू आल होत :) अगदी सगळंच कसं जुळून आल्यासारखं  झाल . पण या एका वर्षभरात बरंच काही घडून गेल राणी सरकारांच्या आयुष्यात

राजा राणी दोघेच राहायचे बेंगलोरमध्ये .  या ही अवस्थेमध्ये बराच शारीरिक त्रास सहन करत तिने आपला जॉब सुरु ठेवला होता पण ७ व्या नंतर डॉक्टरनी ताकीद दिली आणि मग नाईलाजाने तिला राजा मजूर करून घ्यावी लागली ( त्यातही बरीचं  दिव्य झालीत . आयत्या वेळी कोण नको का हिची जागा घ्यायला ऑफिस मध्ये ? ) . त्या दिवशी ऑफिसमधून पाय बाहेर टाकताना तिच्या मनाला हा विचार स्पर्शूनही गेला नसेल की हा माझ्या इथला शेवटचा दिवस असेल . परत हे सगळ मला कधी अनुभवता येईल ?  

देवदयेने गोंडस कन्यारत्न जन्माला आलं . ३ महिने आनंदात गेले . पण आता रजा संपत आली होती . काहीतरी कारणाने तिने ती वाढवून घेतली अजून ६ महिने . झाल त्या दिवसापासून तिच्या डोक्यात चक्र सुरु झाल . आजचं मरण उद्यावर ढकललय . पण उद्याचा सूर्य उगवायचा थोडीच राहणार आहे ? काहीतरी एक ठाम निर्णय घेण तिला भाग होत .

तिच्या नवरदेवानीही  तो निर्णय घेण्याची पूर्ण मोकळीक दिली होती तिला . आता तिला जास्तंच जड जात होत . कारण तिला नेमक काय हवाय हेच ठरवता येत न्हवत . नाही …… तसं पाहील तर काही अपरिहार्य कारणांमुळे सासूबाई आणि आई दोघीनाही तिच्या घरी येउन राहण जमणार न्हवत . पण तिच्यावर घराच्या कुणीही नोकरीचा दबाव आणला नाही .

आता जॉब सुरु ठेवायचा म्हटलं तर तिच्यासमोर एकाच पर्याय शिल्लक होता . पाळणाघर ……. ज्याला आताच्या आयांनी एक सुधारित नाव दिलय Day  Care Center ……. सकाळी ८ पासून रात्री ८ पर्यंत सुरु असत म्हणे तिच्या घराशेजारच पाळणाघर . बाकी मुलांना जेवण बनवून द्यायचीही तसदी नाही . सगळंच पाहतात ते लोकं ( ते काय पाहात असतील याची तुम्हा आम्हा सर्वाना कल्पना आहेच की हो )  मुलांना खेळवंतात , झोपवतात , जेवू घालतात , अभ्यास सगळ एकाच ठिकाणी ……. म्हणजे एका दगडात सगळे पक्षी मारल्याचा घरच्यांना आनंद :-|

पण ह्या पर्यायावर मधुराने साफ नकार दर्शवत एक मोठी फुली मारून टाकली . तिच्या मुलीला तिला त्या Day  Care Center मध्ये ठेवायची अजिबात तयारी म्हणती . मग त्यासाठी तिला काहीही किंमत मोजावी लागली तरी चालेल . तिच्या मते , लहान मुलाला पाळणाघरी ठेवण म्हणजे  आपल्या आई बाबांना वृद्धाश्रमात ठेवण्यासारखाच आहे . म्हणजे असं …… की दोघेही अशा वयात असतात की त्यांना आपली गरज असते …… आपली म्हणजे आपल्या असण्याची , सहवासाची , सोबतीची . आणि नेमके त्याच वेळी आपण पैसा किंवा करियरच्या मागे धावत या गोष्टी जमेतच धरत नाही .  

पण सगळ्या गोष्टींचा सारासार विचार झाल्यावर मधुराचा निर्णय पक्का झाला . तिने जॉब सोडून दिला . तिच्या या यातना तिच्या तिलाच माहीत . काय कमी दुखः झाल असेल काय त्या पोरीला . इतक्या गलेलठ्ठ पगाराची नोकरी सोडायची म्हणजे एक पाय कोणीतरी कापून अपंग झाल्याची  भावना . वर तिचा निर्णय म्हटल्यावर धड उघड उघडपणे मनाची सलं सांगताही येईना कोणाला . म्हणजे सल ही फक्त आर्थिकच होती असं नाही पण स्व-अस्तित्व नावाचा प्रकार फार महत्वाचा आणि तो टांगणीला लावायचा म्हणजे महादिव्य .

 बाकी मार्केटमध्ये परत प्रवेश करायचा म्हटलं तर resume वर किती मोठा gap दिसतोय कोणास ठाऊक हि भीती वेगळीच . नॉलेज जुनपुरण होणार नाही याचीही काळजी तिलाच घ्यावी लागणार होती . ज्या मुलीने आयुष्यभर पहिला नंबर नाही सोडला तिच्यासाठी हा प्रकार म्हणजे फुलपाखराचे पंख गळून पडल्याचा प्रकार होता . त्त्यातही भर म्हणजे आपला समाज …… "तुझी बायको फार दिवस नोकरी करेल असं वाटल न्हवतच ." किंवा मग " काय करणार …… सगळे कष्ट वय गेल न ग तुझे . वाटल होत पुन्हा जॉईन होशील पण नाही जमल तुला " असे शालुतून जोडे होतेच तयार .

खरच रिझाइन केल तेव्हा तब्बल १ आठवडा रडून काढला पोरीने …… आणि तो ही एकटीने. अवघड जागेच दुखण . सांगताही येत नाही आणि सहनही होत नाही अशी अवस्था . तिच्या नवऱ्यालाही समजेना हिला कसं आणि काय समजवावं .  

बरोबरीला तिचा मैत्रीण परिवार होताच …… ज्या सगळ्या या सगळ्यातून "तो " सोयीस्कर पर्याय निवडून स्वतःला तारुन नेल्या . मग तिला अजूनच भांभावाल्यासारख व्हायचं . "मी करतेय ते चूक की बरोबर " असं कितीतरी वेळा तिने स्वतःलाच विचारलं असेल . तिची घालमेल तिची तिला जाणवत होती पण बाळाच्या हक्काली आई तिला तिच्या करियरवर बळी चढवायची न्हवती . आणि हे तीच स्वतःपुरत मत होत . बाकी सगळ्या मैत्रिणी आयाच असल्या तरी प्रत्येकीने वेगळ्या परिस्थितीतून वाटचाल केली असणार हे नक्की . तिच्या पायवाटेवर तिला तिचा हा निर्णय योग्य वाटला

आपल्या करियरचा आलेख इतक्या वेगाने वर चढत असताना ते सगळ कुणासाठीतरी सोडावं लागण फार महाभयंकर . पण जे कोणी तिला खरंच ओळखत होते , ती काय करू शकते याची कल्पना असणाऱ्या सर्वांनी तिच्या या निर्णयाच मनापासून कौतुक केल .

पुढे काय करू काय नको या विचारात असतानाच तिच्या नवऱ्याला एक छानशी संधी चालून आली . आता मधुरा सध्या कुटुंबासोबत US  मध्ये असते . तिच्या पिल्लासोबत मजा करतेय . पिल्लाला त्याची हक्काची आई मिळाली आणि मधुराला तिचं हक्काचं आईपण . आता तिच्या Salary अकाउंटमध्ये स्वतःचे काहीही जमा होत नसले तरी रोज एक गोड गोड पापाने सुरु होणारी सकाळ , भरपूर प्रेम , आनंदाचा एखादा डोळ्यातला थेंब आणि खूप सार समाधान न चुकता जमा होतंय तिच्या मनात

खुश आहे आता ती . पण याचा अर्थ तिने सगळच सोडलाय असा होत नाही . दिवसातून जेमतेम १ ते १ १/२ तास रिकामा मिळत असेल तिला . पण त्यातही तिने स्वतःचा गायनाचा छंद जोपासलाय . ज्या platform वर ती काम करायची ( अहो ती ही software  engg  आहे ) ते सगळ updated  राहावं म्हणून घरूनच छोटे मोठे प्रोजेक्ट करत राहते .  

भारताबाहेर , घरापासून दूर राहून बरच काही शिकायला, पाहायला मिळतंय तिला . नवीन प्रकारची माणस , त्यांचे स्वभाव , वागण्याची पद्धत नी बरच काही . नाती जपण्याची कला , नाती तयार करणारी गालावरची एखादी खळी , एखादा प्रेमाचा स्पर्श , भले मग समोरच्या व्यक्तीची भाषा न समजणारी का असेना , हे आणि असं बरंच काही ……

म्हणूनच सुरवातीला म्हटलं न …… तिचं आयुष्य वर्तुळाकार आहे पण मार्ग आखायची लेखणी तिच्या हाती नाही :)

रिकामा वेळ मिळाला विचार करायला की भावनांचे कल्लोळ अजूनही उठता मनात तिच्या. वर झेप घेणारा एक आलेख मागे सोडून आलेय खरी पण त्या बदल्यात बरेचशे आजूबाजूचे आलेख वर चढत आहेत तिचे . जे तिच्या कधी लक्षातच न्हवत आल आजवर . ओंजळ रिकामी करायचं धाडस असावं लागत …… खरच नवीन फुल आपोआप फुलून येतात रिकाम्या ओंजळीत . हे धाडस तिने केल .

अजूनही बरेचजण उलट सुलट प्रश्न विचारात राहतात तिच्या या निर्णय बद्दल . तिने आता उत्तर देण सोडून दिलय. स्पष्टीकरण मागणारे फुंकर घालायला कमी आणि खपली काढायलाच जास्त उतावळे असतात हे समजून चुकलय आता तिला

पण मागे सोडलेल्या " त्या " गोष्टीबद्दल तिला अजूनही खात्री आहे . अजुनही तिला वाटत की एखादी संधी पुन्हा उभी  राहील हात पसरून पुढे . ज्या दिवशी तिची , तिच्या पिल्लाच्या आयुष्यातली गरज कमी होईल तेव्हा पुन्हा एकदा नव्याने झेप घ्यायचं ठरवलंय तिने . बघू ……. कस कस जमतंय

पण मागे सोडलेल्या " त्या " गोष्टीबद्दल तिला अजूनही खात्री आहे . अजुनहि तिला वाटत की एखादी संधी पुन्हा उभी  राहील हात पसरून पुढे . ज्या दिवशी तिची , तिच्या पिल्लाच्या आयुष्यातली गरज कमी होईल तेव्हा पुन्हा एकदा नव्याने झेप घ्यायचं ठरवलंय तिने . बघू ……. कस कस जमतंय

कुणी विचारलं तर ती आता इतकंच सांगते …. माझ्या नियतीत उत्तम करियरपेक्षा उत्तम नवरा आणि पैशाने विकत न घेता येणाऱ्या प्रेमाला झुकत माप होत . अजून उभं आयुष्य पडलंय हरवलेलं पुन्हा शोधायला . पण माझा बाळकृष्ण रांगताना, बोबडे बोल बोलताना , पहिलं पाऊल टाकताना , पहिल्या दिवशीच्या शाळेतून पळत येत घट्ट मिठी मारताना मला परत कधीच पाहायला मिळाला नसता . आयुष्याची सगळी कमाई बाप्पाच्या पायावर ओतली तरी दिवस उलटे फिरून जाऊ शकत नाहीत . त्यापेक्षा थोडावेळ विश्रांती घेतली तर काय चुकल ?

   

Golden boy

गोड या शब्दाचा गोडसरपणा मला याआधी कदाचीत कधी कळलाच नसावा .कुणी इतकं गोड कसं  असू शकत ?   माझीच  नजर तर नसेल ना लागत कधी ? पापणी लववावीशीच नाही वाटत . एकटक नुसत पाहत राहावं त्याच्याकडे . 

किती आणि कुठून सुचतात तुला इतके सगळे प्रश्न ? कुठल्या मातीचा बनवलाय तुझा मेंदू देव बाप्पाने ? डॉक्टर काकांनी डिलिव्हरी रूममध्ये तुझं  ठेवलेलं नावाचं योग्य आहे अगदी  " Golden boy …….  दसऱ्या दिवशी देवबाप्पाच्या घरून चालत आलेलं सोन आहे हे :) " हो …… अगदी असंच म्हणाले होते .  

तुझ्या  सोनेरी पावलांनी आजीच घर भरून टाकलस तू . अन बाबा तर काय ……. स्वर्ग सुख अनुभवत असतात तुझ्यासोबत . 

सांगू का बाबांना …. तुमच्या लाडक्या लेकाने रडून गोंधळ घातला म्हणून . बंर …… कारण काय असावं तर तुझ्या आणि बाबांच्या लग्नात मला का नाही नेलं  बरोबर :) :) कसले भारी प्रश्न पडतात रे तुला …… आता काय उत्तर देऊ ??????

हो ……. आणि तुझ्या Cockroach fly ची गम्मतही सांगितली बर मी सगळ्यांना . Butterfly … fly करत म्हणून त्याला Butterfly म्हणतात तर Cockroach ला Cockroach fly का नाही म्हणत ? आई शप्पथ सांगते …. २५ वर्षांच्या या आयुष्यात मला हा प्रश्न कधीही पडला नाही . खरंच …… म्हणूनच त्या दिवसापासून तुझ्या आई बाबांसाठी Cockroach fly हेच बरोबर 

आता त्या दिवशीचच घ्या ना . 10 Little Fireman म्हणत बसला होता एकटा एकटाच . मध्येच काय झालं धावत आला स्वयंपाक खोलीत "आई, Fireman काय करतात ग ? " त्याला समजेत अशा शब्दात मी त्याच्या प्रश्नच समाधानकारक उत्तर दिलं . (माझ्या बाबांनी मला १० वेळा सांगितलंय . त्याच्या प्रत्येक प्रश्नच समाधानकारक उत्तर तुला देता आलं पाहिजे. ते जर नाही जमलं  तर तुझी सगळी प्रशस्तिपत्र वाया … हो अगदी UT सुद्धा  :) ) माझं  वाक्य पूर्ण होण्याआधी त्याचा पुढचा प्रश्न " Postman आपली letter post करतो ना . मग म्हणून तो postman . मग fireman चूक आहे ……. त्याला waterman म्हटलं पाहिजे . तो fire विझवतो . लावत नाही काही . त्या book  वाल्या काकांना काही ……. कळत नाही . " आता झाली न रावं पंचाईत . २ मिनिटासाठी वाटलं  जर आता नाही उत्तर सुचल तर गेली ……. माझी सगळी बुद्धी वाया गेली आज  :)  

आई चिडली तर तिला कसं शांत करायचं याचही टेकनिक आहे त्याच्याकडे . इतक्या वेळा समजावूनही एके दिवशी तो आईच्या औषधाच्या स्ट्रीपकडे पाळला  . मी सूर चढवला "पिल्ला …कित्तीवेळा सांगितलंय ???? दुसऱ्यांच्या औषधाला हात लावायचा नाही " माझ्या डोळ्यांपेक्षा मोठे डोळे करत जवळ आला आणि म्हणाला "दुसऱ्याची मम्मा आहेस तू ? मम्मा माझी … मग ते औषधही माझंच झाल ना . " एकदम impressive उत्तर दिलं पठ्ठ्याने :)

झालय काय माहिती आहे का … जर्मनीमध्ये आला तेव्हा खूपच लहान होता ना हा बाळकृष्ण . पण आता लागलाय Chaou , Tschüss करायला . इंडिया ट्रीप ही कारणा कारणानेच होते म्हणा ना . म्हणजे इथे आल्यापासून २ वेळाच . पहिली मामाच्या लग्नासाठी आणि दुसरी काकाच्या लग्नासाठी . त्यामुळे त्याला वाटत आजीकडे जायचं ते फक्त लग्नासाठीच . कुणीही विचारा "आता कधी येशील परत ?" पटकन उत्तर देतो "आता लग्नाला " :) 

मामाचं लग्न झाल्यावर मामी घरी आली. काकाने काकी आणली . मला म्हणतो कसा "का ग ……. मामी , काकी आता तिच्या आईकडे नाही राहणार ? त्या दोघांना आवडल्या त्या म्हणून घेऊन आलो आपण त्यांना आपल्या घरी ?" मी ही तितकंच सहज उत्तर दिलं "हो ……… आवडल्या म्हणून आणल्या . " झालं …. दिवसभर डोक्यात हेच चक्र सुरु होत दिवसभर साहेबांच्या . निरभ्र आकाश पाहत संध्याकाळी मी गच्चीत उभी असताना मला त्याचा आवाज आला . म्हणजे तो बोलत होता कोणाशीतरी . " आता तुझ आणि माझ लग्न झालंय . तू मला आवडतेस . मी घरी घेऊन जाणार तुला . आजपासून तू माझ्या बरोबर रहायचास . आई राहते न बाबाच्या घरी … तशीच " मला रहावेना . मी पटकन डोकावून पाहील तर हा त्याच्या आवडीच्या गाडीशी बोलत होता :) बाबांनी वाढदिवसाला गिफ्ट दिलेली कार एकदम प्रिय बंर आम्हाला :) तांदळाचे चार दाणे घेऊन तिच्यावर उधळत होता . 

आकाशाची निरभ्रता फिकी वाटावी इतकी स्वच्छ असतात ही चिमुरडी मनं . कुणीतरी आवडलं की घरी आणायचं असेल तर लग्न करायचं इतकच माहीत त्याला :) . मग मी ही सामील झाले  त्याच्या या खेळत . टाकले मी ही चार दाणे अक्षता म्हणून . कित्ती आनंद झाला म्हणून सांगू त्याला . पळत येउन इतका छान बिलगला मला . म्हणतात ना … जगातील सगळी सुखं एकीकडे आणि आई होण्याच सुख एकीकडे . त्याची तुलना कशाशीही नाही . :) 

View Facebook Comments

आलास बाबा एकदाचा वसंता ……

आलास बाबा एकदाचा वसंता …… 

गळून गेलेल्या पानाबरोबर 
तुझे शब्द पण विरले की काय भिती लागून राहिली होती 
पण दिल्या वाचनाला जागल्यासारखा अगदी वेळेवर हजर झालास
जाताना म्हटला होतास 
"येईन रे  मी वेळेत , काळजी कशाला उगाच ?"
उघड्या बोडक्या झाडांना कोवळी पालवी दिसली आज 
म्हटलं ……. आपला वसंता तो हाच  

सूर्यबाबापण पाठोपाठ तुझ्या ढगाआड गेला रे 
अन तुझी ती आई … जमीन …… बसली होती बर्फाची रजई लपेटून कुडकुडत
धुक्यात हरवलेल्या पाऊल  वाटेसारख सगळ अंधुक झाल होत बघ …. 
एवढ्या मोठ्या वाड्याच्या रिकाम्या अंगणात स्नोमँन ते काय फक्त तग धरून उभे होते 
चिल्ली पिल्ली गारठून बसायची त्या चुलीच्या उबेला 

दुपारी ४ वाजताच पडायचा रे अंधार , कित्ती कंटाळवाण वाटायचं 
तू येताना बोचाक्यातून मोठे मोठे दिवस घेऊन आलास ते एक बर केलास 
बसू आता गप्पा मारत निवांत …… 
रात्रीचे ९ वाजले तरी सूर्य काही बुडणार नाही  
आणि पहाटे कोंबडा नाही आरवला म्हणून त्याचं काहीच अडणार नाही 

तू आलास ……. घर कसं भरल्यासारख वाटतंय 
बागेच्या कोपऱ्यावरही कालपासुन पोरांचे आवाज ऐकू येऊ लागलेत 
अंगावर थोडी किरणं पडल्यावर ती झाडंपण उठली आहेत शहारून 
कोवळी लुसलुशीत पालवी , अंगावर काटे उभारल्यासारखी उगवून आलीये    
आजोबा न रे तुझा …… मी पण थकलो आता 
पण म्हटलं …… सोडावं हे गळ्याभोवतीच लपेटलेल मफ़्लर 
स्वेटर आणि कानटोपी ही हिने कालच ठेवून दिली माळ्यावर  

आता आलाच आहेस …… तर आल्यासारखा चांगला दिवाळी पर्यंत राहा 
ब्रेड बटर खा …… फुललेल्या बागा ही घे पाहून एकदा सवडीने 
बघ आता माझं आभाळ कसं फुलांनी गजबजेल
लग्नानंतर पहिल्यांदा नटलेल्या पोरीसारख गालातल्या गालात लाजेल 
आता जाऊ बघ भटकायला हवे तितका वेळ 
खरंच सांगतो तुझ्याशिवाय रमलाच नाही रे थंडीचा हा खेळ 

  

कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

स्विमिंग स्विमिंग खेळताना , पोटावर आईच्या अलगतच घेतली उडी
काठीच घेऊन आले हे बाबा … वाटलं देतात आता एखादी छडी
तसा माझा बाबा कध्धी कध्धी चिडत नाही
डोळे करतो मोठे मोठे , पण त्याचा आवाज कधी वाढत नाही
आईला होता विचारात …. लागलं का ग फार ???
विचारतोस का रे कधी मला  …. खाल्ल्यावर आईचा मार ?
त्याचं हे असलं वागण माझ्या डोक्यातच शिरत नाही
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

" कर रे अभ्यास " म्हटल्या म्हटल्या येउन बसतो ना मी मांडीवर
आता कसं कळेल मला पोपट पिंजऱ्यात राहतो की फांदीवर
परवा नाही का , मामा आजोबांच्या गेलो होतो घरी
पोपट चावला बोटाला तुझ्या …. तेव्हा घाबरली होतीस खरी
आता मग हा पिंजऱ्यातून फांदीवर उडाला बर कधी ?
पुस्तकवाल्या काकांना सांग …. पोपटाच घर पिंजरा… असं लिहा आधी
पुस्तकात वाचून पाठ करायला … मी काय रट्टा मारत नाही
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

काल आई म्हणाली चल तुला A B C D शिकवते
फळ्यावर लिहिताना ही I  ची दांडी कशाला इतकी वाकवते ?
विचारलं तर म्हटली …… याला J म्हणतात रे बाळा
पण परवा मी याच J मध्ये पाहीला … माझ्या छत्रीचा अडकलेला गळा
त्याला म्हणे म्हणतात छत्रीचा वाकलेला दांडा
हिला  काही अभ्यास येत नाही हो …… म्हटलं उगाच कशाला हिच्याशी भांडा ?
दांडी बिंडी वाकवायला …… मी काय तुझ्या I चा एकुलता एक पाय चोरत नाही
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

म्हणाली D  for  Dog, पण D  ला काढलीच नाही शेपूट
कधी सांगते B  for  Ball  तर कधी सांगते बूट
बिना शेपटीचा Dog कधी कसा असू शकतो ?
दर वेळी वाद घालून शेवटी मी मात्र थकतो
O  for Orange म्हणताना करते चंबू ओठांचा
Potter का काहीतरी शिकवते , जे गारवा देतात माठांचा
या Potter  आणि Porter मधील फरक काही केल्या डोक्यात शिरत नाही
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

वैताकून म्हटली … चल तोंडी अभ्यास करू
बोलायला आपल्याला कारणच लागत … माझ्या तोंडाचा पट्टा सुरु
१० तोंडवाल्या राक्षसाच विचारत होती मला नाव
दसऱ्याला जाळला म्हणतात …… नको त्याची आठवण कशाला राव ?
त्या अशोक स्तंभवाल्या काकांनी ठरवलंय म्हणे ४ सिहांना पाळायच
(भारताच्या प्रतिक चिन्हाचा अपमान करण्याचा हेतू नाही …… इथे बालमन बोलताय )
मला वाटलं …… भरपूर तोंड असणाऱ्या सगळ्यांनाच जाळायचं
४ असले की आदर …… आणि १० वाल्याला जाळण , ही आकडेमोड आता परत नाही
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

अलिमन्स अलिमन्स म्हटलं तर तिला काही काही कळेना
( अलिमन्स  बंर का …अनिमल्स नाही )
कपाळावरच्या  आठ्यांचा गणित तिच्या काहीच कसं जुळेना
बाई …… Tiger , Lion , Elephant ला अलिमन्स म्हणतात , शेवटी सांगितलं हो समजावून
वेड्यासारखी अलिमन्सवर दिवसभर हसली मला कडेवर घेऊन
अशी कशी सगळ विसरते ही …. टिचरची भिती कशी मनात धरत नाही ?
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

झाली आज्जीशी बोलायची वेळ सांगून काढला कसातरी पळ
भोकाड पसरून बसेल उगाचम्हणून सोसली इतकी कळ
S  for Skype दिसलं ना ……… laptop सुरु झाल्यावर :D
हात जोडून राहिली हो उभी , हुशारीच दर्शन झाल्यावर
मी ही देऊन टाकला आशीर्वाद ……
बाप्पा तुला अभ्यास करायची बुद्धी देओ, आपण आईची तक्रार बाप्पाजवळही करत नाही
माझ्या घरी ना …… कुणी माझ्यावर प्रेमच करत नाही

Happy Birthday Mumma........

He bent down......

Got on one knee.....

Kissed my hand 

and said 

" Happy Birthday Mumma ..."

And I was like Ohh My God  :O

Its a best birthday wish ever for me 

Thank you so much my little master. 
Love you a lot 

:-*

Sometimes smallest thing take up the most room in your heart.

Birthdays come and go , gifts are opened and thrown , candle blows , many hands come together to wish you.

   Those balloons, cream of you cake, so many gift wraps , parties  ......... that special day spent with all special ones for you .

Those phone calls at late night, specially your number is getting busy to everyone at 12 O' Clock .

Surprise from your mom, dad, friends  and a lovely husband.

                    Someone is waiting for you with bunch of roses in his hand. A tight hug , no words to say thank you , eye language saying "Just be with me as always !"

Everything is sweet. But yesterday's wish was so special for me .

My 2 years child was wishing me in that stylish way .The biggest surprise for me was knowing that my prince is growing so fast :)  

I will promise you my little heart ...... I will keep growing younger and younger as years passes by just for you .... To enjoy your childhood  with you :)

View Facebook Comments here and here too

हल्लीची मुलं

हल्लीची पिढी आपल्या पुढे एक पाऊल आहे असं म्हणतो सगळे आपण . पण माझ्या घरी दोन दिवसांपूर्वी जो अनुभव आला त्यानंतर अजूनही मी पावलच मोजत बसली आहे . किती पुढे गेलीत आमची पिल्ले याचा अंदाजही नाही लागत आहे .

तर झाल अस ………. माझी एक जिवाभावाची मैत्रीण . अश्विनी . आयुष्यात काही माणस कुठल्याही साबबीशिवाय  मनात स्थान निर्माण करतत. अगदी मनापासून आवडतात . त्यांपैकी अश्विनी एक . तसं पाहायला गेल तर माझ्याआधी ह्यांची मैत्रीण आहे ती पण आता माझी जास्त जवळची :)

तिच्याही घरी आर्यच्या वयाची एक परीराणी आहे , फारतर ३ - ४ महिन्यांनी लहान असेल त्याच्यापेक्षा . फार गोंडस आहे तीच हे पिल्लू . युक्ता ( अश्विनी , तुझ्या परवानगीशिवाय माझ्या ब्लॉगमध्ये तुमचा उल्लेख केल्याबद्दल तुझी काहीही हरकत असेल तरी माझ्या परीबद्दल मी लिहिणार :) ) तर सांगण्याचा मुद्दा असा की तिने काही दिवसांपूर्वी परीचे ( मी परीच म्हणते तिला ) फोटो अपलोड केले होते फेसबुकला. फोटोमधून का होईना पण मी ही फार दिवसांनी पाहत होते तिला. तितक्यात माझं पिल्लू आल जवळ . आईचा laptop हे त्याच हक्काचं ठिकाण झालाय आता . काही विचारण्यापूर्वी सगळी सूत्र आपल्या हाती घेऊन रिकामा होतो .

तसा दिवसभर त्याच्या प्रश्नांचा भडीमार सुरूच असतो माझ्यावर . तेव्हाही परीचे फोटो पाहून त्याने विचारलं "कोण आहे ग ही ? कोणाचे फोटो पाहते आहेस ?" मी ही त्याला तितकच बालिश उत्तर दिलं "मैत्रीण आहे ती आर्यची. युक्ता !!!!! " बापरे ! त्याला इतका आनंद झाला. त्याच्या या नव्या मैत्रीबद्दल त्याचं पहिलं-वहील वाक्य "माझी मैत्रीण आहे ना . मग ping करू का मी तिला ? "
मी तर पहातच राहिले या हिरोकडे . काय सांगावं ? हो की नाही काहीच कळेना . आईच्या उत्सुकतेपोटी मी विचारलं " काय रे ping करणं म्हणजे काय ? तुला काय कळत ? " . तर अगदी जग जिंकल्याच्या अविर्भावात महाशय उत्तरले "ह्म्म्म …… कळत मला सगळ. तू नाही का तुझ्या मैत्रिणीशी ping करून बोलतेस :) तसच ग …… काय मम्मा तू पण !! "  :O

हे घरी आल्या आल्या त्यांच्या कानावर घातला घडला प्रकार मी . ते ही निशब्द . मुलगा मोठा होतोय याची पहिली घंटा वाजली होती आमच्या घरी आज :)

आता या ping च काय घेऊन बसलात …… skype वरून आजीला call लावता येतो याला . फोनमध्ये याच्या पोएमंचा व्हिडीओ सापडेना तर बाबांना सांगत होता म्हणे " YouTube लावा YouTube "  तिथेही शोधाशोधीची भानगड नको म्हणून त्याने अजून एक सोपा मार्ग शोधून काढलाय . Google's voice recognition software उघडून कवितेची पहिली ओळ गुणगुणली की लगेच सापडते आपली कविता हे माहीत झालंय आता त्याला . Laptop चे right click , double click हे अनु असे बरेच उद्योग त्याला कळतात याचा मलाही धक्काच बसला . हो ना धक्काच म्हणावं लागतंय आता . 

कुणी म्हणेल का हो की हा मुलगा २ वर्षांचा आहे ? म्हणजे प्रामाणिकपणे मान्य करते मी की हे सगळे प्रकार मला दुसऱ्या वर्षी सोडाच पण दुसऱ्या इयत्तेत गेले तरी न्हवते येत . ह्याच्या वयाची इतरही मुलं अशीच आहेत का हो ? म्हणजे काळजीपोटी विचारते आहे हा ……     

तसं पाहायला गेल तर हा काही laptopi किडा वैगरे नाही . अभ्यासही वयाच्या मानाने बराच येतो म्हणायला हरकत नाही . दिवसातून जेमतेम ५ मिनिट मिळत असेल त्याला . पण कौतुकाची गोष्ट ही की या मुलांची निरीक्षणशक्ती फार वाढलेली आहे . आई बाबा ही वस्तू हाताळताना काय काय आणि कुठली कुठली बटन दाबतात याची नुसती टूकुटूकू पाहणी चाललेली असते . 

निष्कर्षाचा मुद्दा इतकाच ………. हल्लीची मुलं फक्त एक पाऊल पुढे नाहीत तर चांगलं मैलभर अंतर पार केलय यांनी . :) कौतुक वाटत आणि त्यापेक्षा जास्त काळजी :) 

NRI ............... येणार आहे

" NRI……  अनिवासी भारतीय " हा शिक्का एकदा का तुमच्या कपाळी पडला की लोकांच्या तुमच्याकडे बघण्याच्या नजरा बदलतात . त्याला कारण म्हणजे  तुमच्यामध्ये झालेले बदल ,जे मायभूमीवर पाऊल टाकल्या टाकल्या सगळ्यांच्या नजरेत भरतात .

दिवस फार लवकर बदलतात . पूर्वी मैत्रिणीला सांगायला कौतुक वाटायचं " सुट्टीला मामाच्या, मावशीच्या, आत्याच्या घरी राहून आले " . आणि आता …. "सुट्टीला इंडियामध्ये जाऊन आलो " या वाक्यात कौतुकापेक्षा प्रदर्शनचं खचखचुन भरलंय हे लक्षात यायला वेळ लागत नाही .  त्यातही भारताचा ' इंडिया ' असा उल्लेख करणं हा पहिला लक्षणीय बदल :)

असो … ज्या तळ्यातील पाणी आपण पितो त्यात जास्त  दगडफेक करणं बर न्हवे . उठलेले तरंग आपल्यापर्यंतही येउन पोहोचतील याचं भान ठेवत अनिवासी भारतीय याबद्दलची चर्चा इथेच थांबवू . बाकी आपण सूज्ञ आहात . :)

आज हे सगळ सुचण्याच कारण म्हणजे आईच्या घरून परत येवून आठवडाच झाला ( आईच घर म्हणजे इंडियातून  :P ) पण जेवणाची चव अजून नाही गेली जिभेवरची . तश्या आठवणी बऱ्याच आहेत सांगण्यासारख्या आणि सांभाळून ठेवण्यासारख्या पण मला पहिलं आठवेल ते भरलेलं वांग . विमानतळावरून घरी पोहोचायला रात्रीचे ३ वाजले मला त्या दिवशी . आणि इतक्या रात्रीही मी काकुच्या हातचं भरलेलं वांग , मसाले  भात , पुरी वर ताव मारत होते . शेवटी जवळ जवळ एका वर्षांनी घराच्या जेवणाची डिश समोर आली होती माझ्या .

घरी आले खरी पण आमचे बाळराजे कुठे झोपायला तयार ? त्याच्या डोक्यात अजून जर्मनीच घड्याळ टिकटिकत होत ना … त्याबरोबर पहिल्या दिवशी सहन न होणारी उष्णता . AC मधून भट्टीत येउन पाडल्यासारखं  झालं होत . पिल्ला तर कपडे काढून फरशीवर लोळायला सुरु झालाही . तोवर त्याच्या तळपायाला कुठूनतरी धुळीचा कण येउन चिकटला . "मम्मा शी ……. " साहेब सुरात ओरडले . त्या दिवसापासून पायात चढवलेले बूट त्याने अंघोळी व्यतिरिक्त कधीही काढले नाहीत :)

ह्याच्या रात्रीच्या पराक्रमांची यादी करते न करते तोच सकाळी सकाळी हा मला झाडू घेऊन धावत जाताना दिसला . बाहेर जाऊन पाहीलं  तर सनई चौघडे वाले :) गेलेल्या दुसर्याच दिवशी भावाचं लग्न होत माझ्या . आणि माझ्या लेकराला इतक्या शांततेतून गेल्यावर तो गोंगाट सहन होईना . सनईवाल्याच्या मागे झाडूच घेऊन लागला पठ्ठ्या . आता त्याला ओरडावं म्हटलं त्यात त्याची काहीही चूक न्हवती . मलाही आवाजातला फरक लक्षणीय जाणवत होता . लग्नादिवाशी कार्यालयभर हा सगळे कपडे काढूनचं  फिरत होता . आणि त्याच्यामागे मी नऊवारी नेसून……  त्याच धोतर हातात घेऊन मागे मागे धावत  :)

हे सगळे झाले सुरुवातीचे किस्से पण नंतर एकदम मस्त रमला तो…… घरातल्या सगळ्या बाटल्या, रिकामे डब्बे गोळा करून हा " डब्बा डब्बा " म्हणत डब्बा एक्स्प्रेस खेळायला शिकला . शेजारच्या मुलांचा आवाज आला रे आला की लपंडावसाठी धावायचा. रात्री आजीच्या हाताचं चविष्ट जेवण झाल की हा झालाच सुरू  " आजोबा …चला शेकोटी " आणि आजोबाना रोज शेकोटी करायला लावायचा . (जर्मनीत परत आल्यावरही त्याचा हा शेकोटी प्रकार सुरु आहेच . फक्त आग लावत नाही . बाबांचे खराब पेपर बॉल करून रचून ठेवतो :) आणि आई बाबानाही शेकायला बसवतो )

माझं माहेर म्हणजे एकत्र कुटुंब . मुलांना भरपूर मामा मिळाले की ती फार आगाऊ होतात याचा मला प्रत्यय आला . या मामा लोकांनी माझ्या लेकराला पार काहीच्या काही शिकवून सोडला . दुधाचा पेला घेऊन आई येताना दिसली की हा एकदम एका पायावर उडी घेत , टाळ्या वाजवत  "कब्बडी कब्बडी " सुरु व्ह्यायचा . मग याला पकडून पकडून मला एक एक घोट पाजवावा लागायचा . आजोबांनी आणलेल्या सायकलची तर त्याने " धूम धूम " करत अगदीच वाईट अवस्था करून ठेवली होती . आता घरचे हौशी म्हटल्यावर रोज हरभऱ्यासाठी आणि वाटाण्यासाठी  भाजीवाल्याकडे याच रतीभ सुरु झालं होत  .

कौतुक करून घ्यायची एकही संधी सोडली नाही बहादराने. मामाचं लग्न , काकाचा साखरपुडा सगळीकडे याचेच फोटो जास्त .

इथे असताना Autumn त्याने मस्त एन्जोय केला होता . त्याचाच परिणाम की  काय , समोरच्या आजीने साठवून ठेवलेला पाचोळा आणि राख याने एके दिवशी डोक्यावर उधळून घेतली . बम्बातील राख कलर समजून मिशा काढून आला . (समोरच्या आजीच या गुलामाने 'बोक्याची आजी ' असं नामकरणही  केलं आहे ) 

खरेदीसाठी बाहेर पडायचं म्हटलं की नको वाटायचं याला . कारण काय तर बस शी असते , रिक्षामध्ये मान डुगडूगु हलते ( खड्ड्यांचा परिणाम हो )…. म्हणे " बाबा मला एरोप्लेन पाठवा " कशाला तर महाद्वाररोड वर जायला  :) आता झाली न पंचाईत . ड्रेस खरेदीला गेले तर दुकानातून पळून आला . "मला नको द्रेस. आहेत भरपूर माझ्याकडे " म्हणत .  घरी आल्यावर थोड लाडीगोडीने विचारलं तर म्हणतोय कसा "कसलं होत ते शॉप . खेळायला काहीच न्हवत मला . मग कपडे कसले असणार तिथे ?" (जर्मनीमध्ये असलेल्या children's play zone ची सवय झालीये त्याला )

असे बरेच किस्से माझ्या बालकृष्णाचे . जावयाच्या कौतुकाच्या आठवणी , कोल्हापुरी तांबडा पांढरा आणि बरचं  काही  

सगळंच छान छान आणि गोड वाटतंय पण टेन्शन एकाच गोष्टीचं आहे . परत भारतात आल्यावर या माझ्या पिल्लाला सेट व्ह्यायला किती दिवस जातात कोणास माहीत ????

View Facebook Comments 

Baby pigeon

एखादी गोष्ट अनपेक्षितपणे घडून आल्यावर काय आनंद होतो हे मला आज कळल . मी माझ्या घरी तब्बल ९ महिन्यांनी पाय ठेवला होता . 

ज्या घराला मी अक्षरशः लहानाच मोठ होताना पाहिलं .….  अगदी त्याच्या पहिल्या विटेच्या बांधकामापासून शेवटच्या रंगाच्या हातापर्यंत मी सगळ डोळ्यात साठवून ठेवून पाहत आले , ते घर मला माझ्या कुटुंबाइतकच प्रिय आहे . आपल्या घरी राहायचा आनंद काही निराळाच असतो . ते घर सोडताना अगदी जीवावर आलं होत माझ्या . घराला कुलूप लावतान तर अस वाटत होत …… जा सगळे कुठेही , राहीन मी एकटी , माझ्या घराच्या सोबतीला . पण नाही . घरापेक्षा अजून कोणालातरी माझ्या सोबतीची जास्त गरज होती . आणि सगळ मनात साठवून , हुंदक्यांचे झरे गळ्यातच आटवून मी ही निघून गेले जर्मनीला . 

अजूनही तो दिवस आठवतो मला . गाडीत बसले तरी निदान एक ४ -५ वेळा तरी मी मागे वळून पाहिलं असेल. माझ्या घराच्या खिडकीचा शेवटचा कोपरा दिसेतोवर मी पहात होते . :) घराचे मला होतेच समजावत "अग …तुझच आहे घर . पळून का जाणार आहे ? परत येशील तेव्हा राहा निवांत " . मी तरी काय सांगणार कोणाला . लहान मुलासारखी अवस्था झाली होती माझी . अहो …. तिथे राहीन अजून मनही न्हवत भरल माझ. आणि वाईट फक्त याचच वाटत होत कि माझ घर आता एकट असणार . आता मी , माझ बाळ , अहो इथे कुणीच नसणार त्याला सोबत म्हणून :(

गेल्या ९ महिन्यात मी अहो ना  ९०० वेळा म्हणून झाल असेल . "घरी कुणीच नाही राहत हो , जाऊ न आपल्या घरी . मन नाही भारल माझ अजून मला तेच घर आवडत . एकट असेल हो ते "  . तेव्हा ते ही माझी समजूत काढायचे "बाळ , वेडी आहेस का तू ? इथे तू , मी , पिल्ला राहतो ना , मग हे ही आपलच घर ना . इंडिया असो वा जर्मनी . काय फरक पडतो ". :) पण मला पडायचा … फार फार फरक पडायचा. 

इथे किचन कट्टा साफ करायला घेतला की वाटायचं माझ्या त्या घरी कट्ट्यावर धूळ जमली असेल फार . देव्हाऱ्यातल्या बाळकृष्णाला कोण घालत असेल रोज तुळस ? का तुळसही सुकली असेल माझी ? आणि रांगोळी ……. येताना काढली होती दारात , पुसालीही असेल आत्तापर्यंत. दिवाळीला सगळ्याच्या घराला आकाशकंदील लटकावले असतील , दिव्यांनी सजली असतील सगळी घर आणि फक्त माझ्याच घरी अंधार असेल . कसं वाटत असेल माझ्या घराला ? हे आणि असे बरेच बालीश प्रश डोक्यात फिरत राहायचे

इतके दिवस प्रतीक्षेत गेल्यावर शेवटी माझं इंडियाला थोडे दिवस मुक्कामाच नक्की ठरलं . भावाच लग्न न्हवत चुकवायच मला आणि घर ही वाट पाहत होत माझ 

एअरपोर्ट ते लग्नघर हे वेळापत्रक इतकं टाइट असूनही मी माझी गाडी पुण्यात वळवली . २ दिवसांच्या सलग प्रवासाने मी आणि पिल्ला दोघेही पार थकून गेलो होतो . पण थोड्या वेळासाठी का होईना माझ्या घरी मी थांबणार म्हटल्यावर माझा सगळा क्षीण कुठल्याकुठे निघून गेला . अर्धा तास जरी थांबले घरी तरी भावाच्या लग्नात मिरवायला शक्ती मिळेल माहित होत मला :)

गाडी पार्किंग मध्ये थांबली तशी मी कोणाचीही वाट न पाहता पिल्लाला घेऊन धावत घराकडे गेले . एक एक पाऊल टाकताना मनात सारख वाटत होत ……… ९ महिने नाही उघडल मी घर , कस असेल ? मी ठेवून गेली होते तसच कि थोड धुळीने रंगल असेल ? कुणीच नसेल न इतके दिवस त्याला बरोबर ? एकट राहील माझ घर इतके दिवस (हो …… मी आहे फार भावूक माझ्या घराबद्दल , काय करणार ?)

अगदी अधाशाप्रमाणे कुलूप उघडल आणि पाहिलं पाऊल आत टाकायच्या आताच काहीतरी वेगळ जाणवलं मला .कुणाचातरी एक नाजूक आवाज झाला .  माझ घर एकट नाहीये. मी नाही मग कोण आहे घरी ? धुळीत माझ्या बाळकृष्णाची पावलं उठवत मी सगळ घर शोधून पाहिलं . कुणीच न्हवत पण हिरमोड नाही झाला माझा . जाणवत होत , कुणीतरी आहे इथे . कुणाचातरी आवाज झाला दार उघडल्याबरोबर . 

माझी नजर चहूबाजूंनी भिरभिर फिरत होती . तोवर पिल्लाचा आवाज आला . "Mamma , Come here . baby pigeon"    आणि मी धावत गेले . माझ्या पिल्लाला मी इतक आनंदी कधीही पाहील न्हवत . त्याचे इटुकले डोळे विस्फारून तो कबुतराच्या पिल्लांना पाहत होता . माझ्या स्वयंपाक कट्ट्याच्या वरच्या बाजूला या कबुतरांनी आपला छोटासा संसार थाटला होता . आणि त्यात त्यांची दोन दिवसांची २ गोंडस पिल्ली . :) मला काहीच सुचेना . माझ्या पिल्लाला जवळ घेऊन मी नुसतीच हसत होते नी डोळ्यातून आनंदाश्रू :)

किती आणि कसे आभार मानू त्या कबुतरांचे मलाच कळेना . माझ घर मी नसतानाही जिवंत ठेवल त्यांनी . संसार केला , नवीन पाहुणे आणले घरी :) माझ्या घरी :) माझ घर एकट आहे ही मला वाटणारी खंत निष्कारण होती . एकट न्हवतच ते कधी . आम्ही नाही राहिलो पण त्या कबुतराच कुटुंब होत न इथे रहायला :) आपल्या कुणालातरी आपण एकट नाही सोडून आलो हे समाधान फार मोठ वाटल मला त्या क्षणी . 

घराच्या exhaust fan च्या फटीतून आत येउन या कबुतराने आमच घर निवडल होत , त्याच्या पिल्लांसाठी :) काही क्षणात बरीच चित्र डोळ्यासमोरून पुढे सरकत होती . त्यांनी दिवसरात्र मेहनत केली असेल घरट्यासाठी , जशी आम्ही दोघांनी केली तशी . आपल्या गुटूरर…… गुटूरर……  आवाजाने पहाटे जाग केल असेल घराला माझ्या . आम्हा दोघांसारखे हे ही एकत्र जेवले असतील कधीतरी माझ्या घरी . घरावर विश्वास ठेवून रात्री निवांत झोपही काढली असेल . ओसंडून प्रेमही केल असेल एकमेकांवर…… आमच्यासारख , कदाचित त्याही पेक्षा जास्त :)

घरी पिल्लांच आगमन झाल्यावर पिल्लाच्या बाबालाही तितकाच आनंद झाला असेल जितका आमच्या बाळाला ऑपरेशन थियटरमध्ये  डॉक्टरने  ह्यांच्या हातात दिल्यावर त्यांना झाला होता . पिल्लाच्या चिवचिवाटाने माझ घर पुन्हा भरून गेल असेल . आर्यही असाच घरभर खेळायचा आणि त्याच्या पायातील तोडे वाळ्याच्या , घुंगराच्या आवाजाने माझ घर भरून जायचं  . ते हि त्याच्याबरोबर लहान व्ह्यायचं. पाहिलं पाऊल टाकताना त्या भिंतीनीच तर दिला त्याला आधार :)

कबुतराच्या आनंदात मी सगळ घर साफ केल . त्यांच्या संसाराच्या काही कट्या खाली पडल्या होत्या . त्या सावरून ठेवल्या . बाकी आमच्या आवरून ठेवल्या :) पण घरट हलवायला मन होईना . २ दिवसांची पिल्ली . कशी राहतील बाहेर ? कुठे राहतील ?  असतील कि नाही मी काढाल बाहेर तर ? माझ घर पुन्हा एकट होईल . हे आणि असे  विचार . तेवढ्यात माझ्या पिल्लाने माझं कोड सोडवलं  "Mumma, राहू दे त्यांना इथे " :) आता तर पिल्लाचही मन मोडायला होईना . घरी सगळ्यांना समजावून मी त्या कबुतरांना अजून थोडे दिवस देवून टाकल माझ घर . काय होईलअजून एकदा स्वच्छ कराव लागेल मला , करू की त्यात काय :) 

आणि कबुतरांच्या पिल्लांना आमचा त्रास होणार नाही याची पूर्ण काळजी घेत , थोडाही गलका न करता , अगदी समाधानाने घराबाहेर पडले . माझ घर आता एकट न्हवत . :) आणि भावाच्या लग्नाचा मुहूर्तही होताच ना गाठायचा :) अजून एका नव्या संसाराची साक्षीदार बनायला निघाले होते मी . 

कुलूप लावता लावताच ह्यांना call केला . जे मनात होत ते सगळ एका श्वासात बोलून टाकल . शांतपणे ऐकून झाल्यावर ते एवढंच बोलले "वेडी आहेस तू . तुझ घर कधीच एकट न्हवत . रोज आठवण काढतेस न तू न चुकता . राहू दे त्या कबुतरांना घरी आपल्या. तू आहेस ना खुष मग झाल तर . मला अजून काय हवंय :)"

माझं घर आज मी एकट टाकून न्हवते जात :)

View Facebook Comments